Wat een indrukwekkend boek!! Ken je Albatros van Yorick Goldewijk al? Dit boek doet daar qua gevoel sterk aan denken, maar toch is het echt anders.
In ALLEEN van Megan Freeman blijft een meisje helemaal alleen achter in haar woonplaats, en moet daar zien te overleven zonder stroom, stromend water of … enig ander mens. Ze heeft alleen de hond van de buren als gezelschap.
Alle andere mensen – ook haar familie – zijn halsoverkop geëvacueerd. Ze moesten hun telefoons achterlaten. Maddie blijft door een samenloop van omstandigheden achter… en kan helemaal niemand meer bereiken. Internet is afgesloten, ze heeft géén idee wat er is gebeurd. Wat als ze haar ouders nooit meer terugziet?!
Ik las het boek in de trein en dat was ontzettend bevreemdend! Je wordt volledig opgezogen door dit verhaal en om dan op te kijken en overal mensen te zien is echt vreemd. Confronterend ook. Zóveel mensen… hoe bizar moet het zijn om alleen achter te blijven. En vrijwel het hele boek blijft volledig onduidelijk waarom.
Het verhaal is aangrijpend en fascinerend, maar het is ook nog eens heel bijzonder geschreven: in vrije versvorm! Hier kun je eindeloos uit citeren! Het boek staat vol mooie beeldspraak, veel zinnen met diepere betekenis en hoofdstuktitels die een verhaal op zich vertellen.
Ik moet
hier
weg
anders
ga ik
dood.
Maddie maakt heftige dingen mee: brand, een overstroming… maar het ergste is de eenzaamheid en uitzichtloosheid. Mooi hoe ze troost vindt in gedichten.
Het nawoord is ook zó interessant! Freeman laat zien hoe ze proza heeft omgezet naar poëzie. Het is zo goed gedaan!! En ook geweldig goed vertaald door Tjalling Bos.
Ik vond het een prachtig boek, met een mooi einde. Een heel bijzonder boek!
Luitingh-Sijthoff, 2026
