Alleen

door Megan E. Freeman

De twaalfjarige Maddie verheugt zich op een slaapfeestje met haar vriendinnen. Maar nog geen vierentwintig uur later ziet haar leven er compleet anders uit. Want als ze de volgende dag wakker wordt, is iedereen weg. Geen ouders. Geen vriendinnen. Geen mensen. Haar woonplaats is verlaten. Telefoons en internet werken niet meer.
Waar is iedereen? Wat is er gebeurd?

Haar enige gezelschap is de rottweiler van de buren en een stapel boeken. Terwijl ze in de maanden erna wilde dieren, branden en stormen trotseert, ontdekt ze dat er nog een veel groter gevaar is: eenzaamheid. Want hoe blijf je overeind als er helemaal niemand is om mee te praten?

Vertaald door Tjalling Bos.

Recensie

Ik moet
hier
weg
anders
ga ik
dood.
(blz. 330)

Och, wat een aangrijpend verhaal! In dit boek blijft een meisje helemaal alleen achter in haar woonplaats in Colorado (VS) en moet daar zien te overleven zonder stroom, stromend water of … enig ander mens. Ze heeft alleen de hond van de buren als gezelschap. Alle andere mensen – ook haar familie – zijn halsoverkop geëvacueerd. Maddie blijft door een samenloop van omstandigheden achter… en kan helemaal niemand meer bereiken. Internet is afgesloten, ze heeft géén idee wat er is gebeurd. Wat als ze haar ouders nooit meer terugziet?!

Vrijwel het hele boek blijft volledig onduidelijk waarom alle mensen zijn vertrokken; je kruipt in het hoofd van Maddie en dat is intens. Ze maakt niet alleen heftige dingen mee: brand, een overstroming… maar het ergste is de eenzaamheid en uitzichtloosheid. Mooi is hoe ze troost vindt in gedichten. En dat geldt eigenlijk ook voor de lezer, want het hele boek is in vrije versvorm geschreven. Dat leest makkelijker dan je denkt en niet alleen is het heel bijzonder, maar ook bijzonder mooi.

Nu verlang ik naar de voorspelbare
regelmaat van school.
Een dagelijkse routine.
Een plek om te zijn en mensen die
het merken als
ik er niet ben.
(blz. 82)

Het boek staat vol beeldspraak. Soms vertellen alleen de hoofdstuktitels al een verhaal op zich. Sommige hoofdstukken zijn eigenlijk gewoon een gedicht op zich. Prachtig!

NA MAANDEN SNEEUW

warme wind
de sneeuw smelt
water druppelt
van de bomen en daken
open ramen
frisse lucht
knoppen lopen uit
aan de takken
krokussen komen op
uit de ijzige aarde
ik krijg nieuwe hoop
(blz. 250)

Hoe langer Maddie alleen is (meerdere jaren!!), des te fascinerender en tegelijk beklemmender het verhaal wordt. Op enig moment verschijnen er wel mensen (het is dus niet zoals in Albatros van Yorick Goldewijk dat de mensheid is verdwenen), maar Maddie durft hen niet te vertrouwen (risico? redding?). Zo blijft het tot het einde toe spannend of het goed gaat komen met deze sterke meid…

Pfoe. Dit verhaal komt echt binnen.

Tips voor boekpromotie

Lees om dit boek te promoten de achterkant voor en begin dan met lezen op blz. 33: Verlaten.

Zaterdag (…) Niets. (blz. 35 t/m 42)

Tijdens het voorlezen zullen kinderen al merken dat de zinnen erg kort zijn en soms wat poëtisch. Laat vervolgens ook zien hoe het boek eruit ziet: de versvorm zorgt voor een vrij lege bladspiegel. Dat dit boek zo dik is, valt dus eigenlijk ontzettend mee! Je kunt hiervoor ook het inkijkexemplaar op de website van de uitgever gebruiken. Lees dan nog het eerste hoofdstuk voor (Dit is niet overdreven).

Om het boek te promoten kun je ook gebruikmaken van de dagopening van Langlevelezen.
Luister hem hier:

Meer lestips

Dit lijkt me nou echt een boek dat het best tot zijn recht komt als alle kinderen het tegelijkertijd stillezen (op school en/of thuis), waarna je steeds stukjes samen bespreekt (zie ook het artikel Literaire gesprekken in de klas -> Maar als je erover nadenkt). Op die manier kan ieder kind het rustig tot zich laten komen, maar kun je wel verdieping aanbrengen. Neem nou bijvoorbeeld dit hoofdstuk (blz. 9):

IN DE HEMEL ZONDER DAT IK HET WIST

‘Schoenen uit voor je binnenkomt!’
roept mama als ik de keukendeur
opendoe.

Je zou er zo overheen kunnen lezen, maar wat bedoelt Maddie hier eigenlijk mee? De titel is ongelooflijk veelzeggend, maar je moet het wel snappen.

Ook staat er in dit hoofdstuk meteen een heel mooi stukje beeldspraak:

Soms
voelt haar stem
als het label van een shirt
dat schuurt in mijn nek.
(blz. 9)

Wat bedoelt de schrijfster hiermee?

Vrije versvorm

Op blz. 397 kun je lezen hoe het hoofdstuk Kan niet denken? (blz. 180) er eerst uitzag als proza (uitgeschreven tekst dus). Dat is fantastisch om te zien! Je kunt hier met de klas over praten: welke vorm vind jij beter / krachtiger / makkelijker om te lezen? De schrijfster legt zelf uit waarom zij denkt dat de versvorm zo goed werkt. Het maakt bovendien heel mooi duidelijk: Bij poëzie is minder altijd meer.

Vervolgens geeft Megan Freeman tips om zelf een verhaal of roman in versvorm te schrijven. Die lees je op blz. 399 en 400. Daar kun je natuurlijk prachtig mee aan de slag in de klas! Laat kinderen een kort verhaaltje schrijven of geef ze een kort verhaal van iemand anders en laat ze nadenken hoe je dat kunt inkorten tot een korter stuk tekst met alleen de essentiële woorden. Dit is ontzettend moeilijk! Benoem dat ook, maar laat de kinderen er vervolgens eens mee stoeien. Wellicht zijn er kinderen in je klas die hier een geweldige uitdaging in zien en tot de prachtigste vondsten komen. Als het niet lukt, is het ook niet erg. Niet iedereen is een taalkunstenaar en dat is ook niet erg. Maar stel dat een kind in je klas wel zo’n talent heeft, dan is het mooi dat jij hiermee helpt dat te ontdekken.

Luitingh-Sijthoff, 2026