De geheimen van Sterrenstad

door Reinier Sonneveld

Ilya woont in Sterrenstad. Daar worden Russische kosmonauten opgeleid, om later de ruimte in te gaan. Maar deze plaats staat in geen enkele atlas en Ilya ontdekt dat er nog veel meer niet klopt.

Als zijn vader verdwijnt en niet meer terugkeert, laat Ilya het er niet bij zitten. Wat vertelt zijn moeder hem allemaal niet? Wat houdt misschien wel iedereen voor hem verborgen? Samen met zijn vriendin Zlata gaat hij op onderzoek uit en bedenkt hij een plan om verder te reizen dan een kind ooit heeft gereisd.

Recensie

Waar een kapotte achtbaan al niet toe kan leiden! Tenminste… als het waar is. Want dat weet je maar nooit in dit boek. Dit verhaal is nog erger dan een heel seizoen Wie is de mol. Niets is wat het lijkt. Je hebt geen idee wie je kunt vertrouwen of wat er waar is. Maar dat maakt dit boek juist extra intrigerend. En het begin is echt fantastisch. Want het begon allemaal met een vastgelopen achtbaan in Plopsaland, op 19 februari 2022…

Lekker droog: ‘Kijk, hier zie je ons wat beter.‘ Reinier Sonneveld vertelt dat hij met zijn zoon en nog twee anderen vast kwam te zitten in een achtbaan. Het duurde nogal lang voor ze werden bevrijd en in die tijd raakte hij in gesprek met de man die achter hem zat. Ilya.

Hij leek me Pools of Roemeens. Hij had een bleke huid en blonde stekeltjes. Bij zijn ogen dacht je: oei, die heef véél meegemaakt. Treurig, alsof iemand hem ooit heel erg pijn had gedaan. Maar ook kalm, alsof alles sindsdien wel meevalt.
‘Je gelooft het niet,’ zei hij.
‘Try me,’ zei ik, een beetje overdreven stoer.
(blz. 11)

En dan begint Ilya te vertellen over zijn jeugd in Sterrenstad, een geheime stad in communistisch Rusland, die op geen enkele kaart te vinden is. Het verhaal speelt zich af in 1983; de Koude Oorlog is nog in volle gang. Je leest over allerlei kleine kenmerken van het leven in die tijd: de verwarming gaat in alle huizen tegelijk aan, er is weinig eten in de winkel en Ilya en zijn moeder zitten met een kruik op de bank. Ilya’s vader is monteur in de ‘verboden gebouwen’ en verdwijnt zomaar op een dag, als Ilya acht jaar is. Ilya mist hem verschrikkelijk en niemand vertelt waar zijn vader heen is, of waarom hij niet meer terugkomt. Wel komen er af en toe brieven, waarin zijn vader hem moed inspreekt. Ilya begrijpt er allemaal niets van en in zijn zoektocht naar antwoorden, komt hij alleen maar meer raadsels tegen. Zo ontdekt hij dat er in de loop van de tijd kosmonauten van foto’s zijn verdwenen… Waarom?!

Eigenlijk is het een verhaal met heel weinig actie, maar vooral heel veel geheimzinnigheid en sfeer. Je voelt het verdriet van Ilya en zijn moeder, en tegelijkertijd de vastberadenheid waarmee Ilya het geheim wil ontrafelen. Zlata is zijn ‘vriend’, maar ze praten nauwelijks met elkaar. Het is een boek vol oorverdovende stilte. Dat lijkt niet op iets wat een kinderboekenschrijver zou verzinnen: in de meeste kinderboeken gaan kinderen juist samen als detective op speurtocht! Doordat het in dit boek anders gaat, komt alles heel geloofwaardig over.

Maar toch… is dit allemaal waar of niet?? Dat blijft een grote vraag! Zeker naar het einde toe, als Ilya een gevaarlijk plan bedenkt om zijn vader te gaan zoeken… Wat kunnen we dan nog van het verhaal geloven? Wat is echt gebeurd en wat is fantasie? Heb je soms niet fantasie nodig om met de waarheid om te gaan? Bestaat Ilya eigenlijk wel echt? En zat Reinier Sonneveld überhaupt wel echt in dat karretje??

Alles leek zo duidelijk, maar nu… Het is alsof ik allerlei sterren heb gezien en die in gedachten met elkaar heb verboden, tot ik er een vorm in zag. Maar die vorm was er niet echt. Het waren gewoon losse puntjes. De rest was mijn fantasie. (blz. 139)

Dit boek zet je dus wel aan het denken! Hoe dan ook maakt het verhaal ongelofelijk goed duidelijk hoe diep verraad en geheimen geworteld zitten in de Russische cultuur… Dus of het allemaal nou echt gebeurd is of niet, je leert door dit boek de geschiedenis en je medemens toch weer wat beter kennen.

Tips voor boekpromotie

De introductie van dit boek is echt geweldig: het maakt ontzettend nieuwsgierig naar de rest van het verhaal! Begin dus gewoon bij het begin te lezen, bij ‘Van de schrijver’:

Ik ben één keer (…) Zo begon hij… (blz. 7 t/m 13)

Lees vervolgens de achterkant van het boek voor, want dan weten kinderen wat beter welke kant het verhaal op gaat.

Vertel er misschien wel bij dat het een verhaal met weinig actie is. Misschien dat het boek als voorleesboek in de klas iets te traag is; het zal wellicht wat lastig zijn om de aandacht van sommige kinderen vast te houden. Anderzijds is het een verhaal dat je maar moeilijk los zal laten. Je moet weten hoe het afloopt!

Het boek sluit heel mooi aan bij de thema’s Rusland (Sovjetunie), Koude Oorlog, communisme en ruimtevaart.

Lemniscaat, 2026