Joy

door Jenny Valentine

Hoi, ik ben Joy Applebloom!

Mensen zeggen dat ik het zonnetje in huis ben. Daarmee bedoelen ze dat ik altijd vrolijk ben, want ik zie magie in alles. Het is het soort magie waarvan ik denk dat we wel wat kunnen gebruiken. Vooral nu. Sinds kort wonen pap, mam, mijn zus Claude en ik in bij mijn norse opa. Daarvoor reisden we de hele wereld rond (‘lanterfanteren’ noemt mijn opa dat).

De juf op mijn nieuwe school is bijna de hele tijd boos op mij. En dan wordt ook nog eens de grote eik op het schoolplein met kappen bedreigd. Dat mag ik niet laten gebeuren!

Vertaald door Jenny de Jonge.

Recensie

Op de cover van Joy staat ‘#ik ben een klimaatactivist’, maar daarmee word je volledig op het verkeerde been gezet. Dit boek gaat helemaal niet over het klimaat! Wél over een meisje dat in actie komt om een boom te redden. Maar dat doet ze niet vanwege het milieu (al beseft ze wel hoe belangrijk bomen zijn), maar omdat ze rust en troost vindt bij deze mooie, eeuwenoude boom op haar schoolplein. Ze heeft moeite om zich continu aan regels te houden, want ze is juist gewend om het leven te nemen zoals het komt.

We raakten er zo aan gewend dat onze dagen vol verrassingen zaten, dat zelfs wanneer we dachten te weten wat er ging gebueren, we ook wisten dat we in plaats daarvan iets heel anders konden verwachten. (blz. 38)

Joy heeft namelijk samen met haar gezin over de hele wereld rondgezworven; een ultiem vrij leven!

Opa noemt wat wij deden ‘over de wereld lanterfanteren’. Pap en mam noemden het altijd ‘een manier van leven.’
Als we vroeger familie van planten waren geweest, zouden we helikopterzaadjes van de esdoorn zijn geweest of paardenbloempluisjes die op een briesje van de ene plek naar de andere zweven, zich met hun eigen zaken bemoeien, overal naartoe gaan, zonder zich zorgen te maken over waar dat zal zijn. (blz. 15)

Maar nu moet Joy ineens wortelen in Engeland en voor het eerst van haar leven naar school. Dat is pittig voor de immer positieve Joy, die gewend is om te leven in de natuur en mee te bewegen met alles wat er op haar pad komt.

Als ze dan hoort dat de boom moet worden gekapt, omdat er een nieuw schoolgebouw moet worden gebouwd, komt Joy in opstand. Ze vindt het belachelijk, zonde en verschrikkelijk! Dus: actie! Samen met een vriend klimt ze in de boom en komt ze er niet meer uit tot er naar hen geluisterd wordt.

‘We móéten iets doen.’
‘Ja.’
‘We zijn klein, maar we zijn niet niemand,’ zeg ik.
‘Klopt.’
‘En iets is altijd beter dan niets,’ zeg ik.
(blz. 99)

Joy is zo’n uniek, fijn, inspirerend meisje. Ze wordt uitermate goed tot leven wordt gebracht door de verrassende vertelstijl van Jenny Valentine. Dit is zo’n verhaal dat zich langzaam uitvouwt. Joy neemt de tijd om het te vertellen, met steeds een dotje extra essentiële informatie. Wat een heerlijk feelgood-verhaal!

Tips voor boekpromotie

Zoals gezegd is dit geen boek over klimaatactivisme, maar een boek over een manier van leven. Een boek over positief in het leven te staan en genieten van de wereld om je heen. Dat blijkt al wel uit de flaptekst, dus die kun je sowieso voorlezen, maar uit onderstaand fragment krijg je écht een goed beeld van het leven van Joy. Leg uit dat de boom op het schoolplein voor Joy belangrijk is, omdat deze haar rust en troost geeft in haar nieuwe leven in Engeland. Een leven waarin ze regels moet volgen die ze niet gewend is. Lees dan het volgende fragment voor, dan zullen kinderen dat wel snappen dat verhuizen naar Engeland nogal een overgang was!

Voordat we hier (…) schaduw en licht. (blz. 15 t/m 18)

Luitingh-Sijthoff, 2024