Maantje verhuist de zee

By Femke on 25 september 2026

Maantje kijkt uit over de golven. ‘Ik sta de zee te verhuizen,’ zegt ze. ‘Een week geleden is oma verhuisd, eerst woonde ze in de wereld, nu woont ze in mijn hoofd. Ze zwom graag in de zee. Dus nu verhuis ik de zee naar mijn hoofd, dan kan ze daar ook zwemmen.’

Maantje is een meisje vol verhalen. Ze kan ze niet alleen bedenken en vertellen, ze kan ze ook mooi opschrijven. Als oma zó ziek is dat ze niet meer beter kan worden, schrijft Maantje een verhaal voor haar, om haar nog één keer vrolijk te maken. Dat lukt.

Als oma er niet meer is, moet Maantje verhalen verzinnen om zelf weer vrolijk te worden.
Dat lukt ook.

Winnaar Gouden Griffel 2026.

Dit is het vierde boek over Maantje.

Impressie

‘Bijna komisch’ vond Sjoerd Kuyper het zelf: hij schreef een prachtig boek over de oma van het meisje Maantje, die overlijdt aan de ziekte kanker. En een jaar later ligt hij zelf met die ziekte in bed op het moment dat hij de Gouden Griffel voor dat boek krijgt. Een paar dagen later overlijdt hij…

‘Ik denk dat papa en oom Albert vooral weemoedig zijn.’
‘Is dat erger dan verdrietig of minder erg?’
‘Minder. Weemoedig is verdriet gemengd met geluk. Verdriet om wat er niet meer is gemengd met geluk omdat het er geweest is. Zoals je water mengt met siroop. Als je weemoedig bent, huil je niet, je voelt tranen prikken maar je glimlacht. Je denkt: het is voorbij, maar wat was het mooi.’
(blz. 73)

Kuyper besprak het boek vlak voor zijn dood met zijn kleinzoon: ‘Het is in principe een vrolijk boek. Je kunt er erg om lachen, maar het gaat wel over een serieus onderwerp. Zielig, maar ook mooi.‘ En dat is het inderdaad. Het is een verhaal dat je vooral doet glimlachen, al pink je af en toe misschien een traantje weg. Maantje neemt in dit boek afscheid van oma; ze gaat pas halverwege het verhaal dood en Kuyper neemt de tijd om dat te vertellen.

‘Ik heb mijn best gedaan om niet te huilen,’ zegt Albert.
‘Het is mooier mét huilen,’ zegt Cynthia. (blz. 79)

Je leest over de fantasievolle dromen van Maantje, de herinneringen aan oma en het delen van verdriet en verhalen. En – heel knap – dat laat je inderdaad achter met een gevoel van weemoed. De illustraties van Sanne te Loo zijn een wonderschone aanvulling op het verhaal. Prachtig gedaan, en een prachtig nalatenschap van een groot schrijver.

‘Alles wat je neemt in het leven,’ zegt Albert, ‘dat verdwijnt als jij verdwijnt. Maar wat je geeft in je leven, dat blijft. Dat blijft bij de mensen aan wie je het hebt gegeven.’ (blz. 77)

Tips voor boekpromotie

Je kunt dit boek al voorlezen vanaf groep 3, maar kinderen zullen het zelf kunnen lezen vanaf groep 5 ongeveer.

Lees om het te promoten de achterkant voor en evt. een fragment:

‘Papa kreeg een mailtje (…) Ninnoc begint nog harder te spinnen.’ (blz. 12 t/m 16)

Het is heel mooi hoe in dit kleine stukje al grote emoties die met rouw gemoeid gaan, worden benoemd: verdriet en boosheid.

Lees ook:

In dit boek leer je de familie en de oma van Maantje wat beter kennen: Maantje gaat met haar ouders en oma kerst vieren bij oom Albert in Suriname, waar de familie vandaan komt.

Hoogland & Van Klaveren, 2025