Paniek op Drakeneiland - Leesbevordering in de klas

Er is paniek op Drakeneiland: er is geen schoon drinkwater meer. De Drakeneilanders maken ruzie en geven elkaar de schuld. Liam, de Schout, moet het geharrewar zien op te lossen, terwijl de dorst steeds nijpender wordt. Dan wil een groepje op jacht, ook al is jagen tegen de wet. Liam volgt hen de grotten in. Hij wil de goudjakhals redden die zo lijkt op zijn eigen hond van vroeger. Maar dan valt hij in een metersdiepe schacht. En niemand weet waar hij is…

Tiende deel van de serie Drakeneiland: over een eiland waar kinderen de baas zijn, waar geen enkele volwassene zelfs maar een oogje in het zeil houdt, dat moet wel een zootje worden. Of niet?

Recensie

Een nieuw deel in de serie Drakeneiland! Dat is verrassend, want de serie bestaat al sinds 2007 en het is al even geleden dat er een boek in deze serie verscheen. Wat blijkt? Het boek is ook op een heel bijzondere wijze tot stand gekomen: in juni 2023 ontving Lydia Rood een berichtje van de toen 9-jarige Juliëtte die zichzelf omschreef als ‘de grootste Drakeneiland-fan ever’. Juliëtte vond het einde van deel negen zó jammer (zo vertelt ze zelf in het nawoord), dat ze zelf een vervolgavontuur bedacht. En Lydia Rood vond dit idee zó goed dat het nu de basis vormt van het tiende boek in de Drakeneiland-reeks.

Je kunt dit gloednieuwe deel prima lezen als je de serie nog niet kent, al is het dan even wennen aan alle taken en functies op het eiland, waar kinderen samen moeten zien te overleven zonder volwassenen. Er is een Genezer, een Ezeldrijver, een Waterdrager, een Spellier (die spelletjes bedenkt), een Bakker, maar er zijn ook bestuurlijke functies, zoals die van de Parlevinkers, de Aanklager en de Schout. Dit verhaal wordt – voor het eerst in de serie – verteld vanuit de Schout, Liam. Doordat je het verhaal door zijn ogen leest en meer hoort over zijn achtergrond, leer je hem vanzelf wat beter kennen.

Het verhaal begint met een (vrij ingewikkeld) spel om de kinderen een beetje wakker te schudden. Je merkt dat ze al een behoorlijke tijd op Drakeneiland zijn: de bukziekte (heimwee) slaat toe, vriendschappen beginnen te veranderen en de kinderen worden een beetje murw. Er zijn steeds meer problemen: er is bijna geen eten meer en heel veel kinderen voelen zich eenzaam.

Liam, kijk om je heen. Nog geen halfacht en de helft ligt al te maffen! En overdag niet in beweging te krijgen! Maar een spel vol gevaren, risico’s, angst en beven – dat pept ze wel op. Ze hebben peper in de kont nodig, die slakjakkers.’ (blz. 10)

Ook Verteller Julia probeert de boel wat op te schudden door een spannend, gruwelijk verhaal te vertellen. Maar ze wil er ook een waarschuwing mee afgeven: Ruzie is levensgevaarlijk op een eiland met alleen kinderen… Het is namelijk een verhaal over de Vliegenkoning, gebaseerd op het boek Heer der Vliegen van William Golding, ofwel Lord of the flies – een boek dat Lydia Rood inspireerde tot het schrijven van de Drakeneiland-serie. Ze vertelt hierover in het nawoord:

Een van mijn lievelingsboeken, maar ik ben het er niet mee eens. Als je dat boek gelooft, kunnen kinderen niet samenwerken om te overleven. Ik denk het omgekeerde. (blz. 147/148)

Er wordt in dit deel toch weer flink gedebatteerd en ruzie gemaakt – niet zo gek als er paniek uitbreekt omdat al het drinkwater ernstig vervuild blijkt. Hoe kunnen de kinderen dit overleven? Angst doet rare dingen met een mens…

‘Dit ging verkeerd. Ze zouden niet naar hem luisteren.’ (blz. 98)

Het verhaal krijgt meer spanning en vaart als Liam tijdens de jacht op een jakhals in een donkere schacht, midden in de grotten valt. Hoe komt hij er ooit nog uit? En er loopt ook nog ergens een jakhals rond, die ook dorst heeft…

De kinderen zullen moeten samenwerken als ze dit grote probleem willen oplossen… maar lukt dat nog als je moe bent, dorst hebt en de kans bestaat dat je het niet overleeft? Dit boek zet de lezer dan ook continu aan het denken: zou Drakeneiland kunnen werken? Hoe zorg je ervoor dat een samenleving blijft functioneren in tijden van crisis? Superinteressant en actueel! Hier kun je mooie gesprekken over voeren in je klas! En een extra cadeautje: achterin leer je ook nog een survival skill: hoe je drinkwater maakt van zout water.

Tips voor boekpromotie

Dit tiende deel in de serie Drakeneiland kun je prima gebruiken om de hele serie te promoten in je klas! Vertel eerst iets over Drakeneiland: een eiland waar kinderen voor straf naartoe worden gestuurd, omdat ze lastpakken zijn of iets hebben gedaan wat niet mag. De kinderen moeten er helemaal zelf zien te overleven, zonder volwassenen; zie ook de recensie van het eerste deel: Overleven op Drakeneiland. Alleen hier kun je al een gesprek over voeren met je klas: wat zou jij hiervan vinden? Is het een straf om naar zo’n eiland gestuurd te worden?

Kon een straf een beloning zijn? Ja natuurlijk. Ze waren allemaal graag op Drakeneiland, en dat was ook bedoeld als straf. (blz. 18)

Vertel dat de kinderen op het eiland een eigen samenleving hebben opgebouwd, met regels en wetten – deze kun je voor in het boek allemaal vinden. Maar wat gebeurt er als er echte paniek uitbreekt op Drakeneiland? Er is geen schoon drinkwater meer… Hoe gaan de kinderen dát overleven?

Lees vervolgens een stukje uit het boek voor:

‘Gelukkig is bijna iedereen (…) waarvoor hij was aangesteld. (blz. 68 t/m 70)

Samenwerken

Dit boek kun je uitstekend gebruiken bij projecten over de samenleving of burgerschap: er wordt flink gedebatteerd in dit boek en het gaat grotendeels over regels, wetten en wel of niet naar elkaar luisteren. Wat er in dit boek gebeurt, doet ook weer erg denken aan de gebeurtenissen in deel 2 (Strijd om Drakeneiland), waarin Marnix in opstand komt tegen het gezag en mede door zijn stoere uiterlijk heel wat kinderen op zijn hand weet te krijgen.

Ook is het natuurlijk een bijzonder interessant om met je klas na te denken over de vraag: kán Drakeneiland? Lydia Rood denkt van wel; dat is wel bewezen door de kinderkampen die zijn georganiseerd naar aanleiding van de boekenserie. Of zou dit alleen maar werken als kinderen er vrijwillig voor kiezen? Op Drakeneiland zitten allemaal kinderen bij elkaar die rottigheid hebben uitgehaald… En in Lord of the flies hebben de kinderen ook niet voor hun verblijf op het eiland gekozen.

Daarnaast zegt Lydia Rood in het nawoord: ‘de kinderen werden er wel heel moe van.‘ Hoe zou dat eigenlijk komen?
En… wat gebeurt er – net zoals in dit boek – dán?